Het gebruik maken van onderstaande uitspraak bij eventuele publicatie, is alleen toegestaan indien de gehele URL wordt overgenomen. Het kopieren van deze uitspraak en het plaatsen hiervan op een site is zonder toestemming van de Stichting PAL, uitdrukkelijk verboden.

vonnis 
  
RECHTBANK ALMELO
 
Sector Civiel
 
zaaknummer : 73845 HAZA 05/950
datum vonnis : 4 oktober 2006 (vdv)
 
Vonnis van de rechtbank te Almelo, enkelvoudige kamer voor burgerlijke zaken, in de zaak van:
 
[X],
wonende te [woonplaats],
eiser,
hierna te noemen [X],
procureur: mr. E.H. Hoeksma,
 
tegen
 
de naamloze vennootschap DEXIA BANK NEDERLAND N.V.,
gevestigd te Amsterdam,
gedaagde,
hierna te noemen Dexia,
procureur: mr. E.M.M. van de Loo,
advocaat: mr J.D. Edixhoven te Amsterdam.
 
Gehoord partijen en gezien de stukken, 
  
Overweegt:
Over het procesverloop:
 
[X] heeft geconcludeerd overeenkomstig de inhoud van de inleidende dagvaarding en
Dexia heeft hierna geconcludeerd voor antwoord.
Vervolgens hebben partijen de navolgende processtukken in het geding gebracht:
[X] een conclusie van repliek tevens zomede akte vermeerdering van eis-
Dexia een conclusie van dupliek en [X] een akte uitlating producties.
Vervolgens hebben partijen vonnis gevraagd. 
  
Over het recht;
in conventie en in reconventie:
 
1.  Waar de rechtbank in dit vonnis de naam Dexia gebruikt is daar mede onder begrepen Bank LabouchŤre NV., rechtsvoorganger van Dexia.
 
2.  In deze zaak staat als gesteld en erkend, dan wel niet of onvoldoende gemotiveerd weersproken en/of blijkend uit niet betwiste overgelegde producties, het navolgende vast:
a.  op 10 augustus 2000 is tussen partijen onder nummer [nummer] een effectenlease- 
overeenkomst totstandgekomen, benoemd als Overwaarde Effect Maandbetaling met Herbelegging;     
b.  de overeenkomst en de daarmee samenhangende overeenkomst onder d hieronder genoemd zijn totstandgekomen op advies en door bemiddeling van Spaar Select Twente B.V., een zogenaamde cliŽntenremisier;
c.  de lease-overeenkomst is zowel door [X] als diens echtgenote ondertekend; erop van toepassing verklaard zijn de Bijzondere Voorwaarden Effecten Lease waarvan de tekst vermeld is op de achterzijde van het door [X] en zijn vrouw ondertekende stuk, waarin de overeenkomst is vastgelegd;
d.  de overeenkomst voorziet erin dat Dexia voor een bedrag van Ä 85.104,86 in hoofdsom een ABX Plus Certificaat, uitgegeven conform prospectus d.d. 25 maart 1999, aan [X] least en dat [X] gedurende 240 maanden maandelijks een bedrag van Ä 907,56 aan Dexia betaalt;
e.  middels de onderhandse akte waarin de overeenkomst is vastgelegd heeft Dexia, onder de opschortende voorwaarde dat [X] al datgene aan haar heeft betaald wat hij haar krachtens de lease-overeenkomst en de daarbij behorende Bijzondere Voorwaarden Effecten Lease verschuldigd is of zal worden, de geleasde waarde aan [X] geleverd;
f.  daarnaast heeft [X] bij Dexia onder nummer [nummer] een beleggingsrekening geopend waarop hij een bedrag van Ä 44.243,57 heeft gestort, waarmee participaties in het LabouchŤre Global Aandelenfonds zijn gekocht;
g.  doel van de beleggingsrekening was om daaruit de maandelijkse termijnen te betalen; h. het bedrag van zijn storting op de beleggingsrekening heeft [X] ter beschikking gekregen doordat hij een (tweede) hypothecaire geldlening op zijn woonhuis bij POSTBANK N.V. heeft afgesloten.
i.  medio 2002 heeft [X] een bedrag van Ä 28.134,37 aan Dexia betaald dat, samen
met de toen reeds betaalde termijnen is aangewend om tot volstorting van de eerste 60
termijnen - de minimum looptijd van de overeenkomst - te komen (productie 3 dagvaarding);
j.  in de overeenkomst was bepaald dat [X] die na 60 maanden dagelijks met
onmiddellijke ingang en zonder annuleringskosten zou kunnen beŽindigen onder betaling of
verrekening van de restant hoofdsom en bij beŽindiging binnen 60 maanden daarnaast ook de
resterende termijnen tot en met de zestigste maand verschuldigd zou zijn, waarbij dan over
die laatst bedoelde termijnen een korting van 50% verleend zou worden;
k.  bij brief van 27 februari 2005 heeft [X] de verjaring gestuit en bij brief van zijn
procureur van 17 mei 2005 heeft [X] de overeenkomst buitengerechtelijk zowel
ontbonden als vernietigd en heeft hij Dexia gesommeerd tot terugbetaling vůůr 1 juli 2005
van de door [X] onder Dexia gestorte bedragen van in totaal % 72.377,94;
l.  [X] heeft een restschuld aan Dexia;
m.  de door Dexia aan hem aangeboden regeling is door [X] niet aanvaard;
n.  het zogenaamde Duisenberg akkoord is op het onderhavige geval niet van toepassing. 
 
3.  [X] vordert in dit geding, zakelijk weergegeven: primair ontbinding van zijn met Dexia gesloten aandelenlease-overeenkomst, althans te verklaren voor recht dat deze ontbonden is, veroordeling van Dexia om aan hem Ä 72.377,94 te betalen met de wettelijke rente daarover vanaf de dag voorafgaand aan het totstandkomen van de overeenkomsten tot aan die van betaling, Voor recht te verklaren dat zijn restschuld aan Dexia vervallen is, althans die vervallen te verklaren en een bevel aan Dexia om het BKR op te dragen de A-notering op zijn naam ongedaan te maken.
Subsidiair vordert hij een verklaring voor recht dat Dexia onrechtmatig jegens [X] heeft gehandeld en Dexia deswege schadeplichtig is met veroordeling van Dexia tot betaling 
van Ä 72.377,94, met dien verstande dat Dexia daarop in mindering kan brengen het bedrag
dat overeenkomt met het percentage van Ä 72.377,94, waarmee de AEX-index is gedaald in
de periode van 10 augustus 2000 tot 17 mei 2005;
Meer subsidiair vordert [X] veroordeling van Dexia om aan hem te voldoen een bedrag
van Ä 62.593,52 (Ä 72.377,94 -1/2 x zijn restschuld ad Ä 9,784,41).
In alle gevallen vordert hij daarnaast veroordeling van Dexia tot vergoeding van zijn
bijkomende schade, het bedrag daarvan op te maken bij staat en te Vereffenen volgens de wet
met de wettelijke rente over die schade van de dag voorafgaand aan die van totstandkoming
van de overeenkomst, althans die van sommatie, tot aan die van betaling en veroordeling van
Dexia in de kosten van het geding.
 
4.  Aan zijn vordering legt hij naast de weergegeven vaststaande feiten het volgende ten grondslag;
 
A.  op Dexia rust bij het afsluiten van financiŽle producten met consumenten een zorgplicht waarin Dexia jegens hem tekortgeschoten is. Dexia heeft hem niet op basis van haar kennis over hem (naar zijn beleggingservaring en Ôijn bereidheid om financiŽle risico's te lopen en te dragen heeft zij niet geÔnformeerd) geadviseerd over het bij hem passende product en hem ook niet op een voor de gemiddelde consument begrijpelijke manier geÔnformeerd over aard en omvang van dat product en de daaraan verbonden financiŽle risico's. Hij is geen belegger en had niet eerder met Dexia gecontracteerd. Het gaat hier om een gecompliceerde overeenkomst met aanzienlijke risico's. Alleen bij een stijging van de waarde van de belegging die groter is dan de te betalen rente levert de transactie voor hem winst op.
Dat laatste is hem niet verteld. Hem zijn alleen maar rekenvoorbeelden met optimistische scenario's gepresenteerd.
 
Door het dalen van de koersen van de onderliggende waarden heeft hij schade geleden. Dexia is daarvoor aansprakelijk wegens het tekortschieten in de nakoming van haar verplichtingen jegens hem. Een ingebrekestelling is niet vereist omdat nakoming blijvend onmogelijk is. Dit geeft hem het recht om de overeenkomst te ontbinden. De tekortkoming is zodanig ernstig dat deze ontbinding rechtvaardigt. Aannemelijk is dat hij de overeenkomst niet zou zijn aangegaan als Dexia aan haar zorgplicht had voldaan.
De ontbinding leidt tot een ongedaanmakingsverplichting en een schadevergoedingsverplÔchting aan de zijde van Dexia, Zij moet derhalve zijn inleg restitueren. Als passende schadevergoeding merkt hij vervallenverklaring van zijn restschuld aan. Het vervallen van zijn schuld doet de grondslag aan de BKR registratie vervallen zodat die ongedaan gemaakt moet worden.
 
B.  Dexia heeft zich bij het aangaan van de overeenkomst van een hulppersoon bedient, te weten Spaar Select en is daarom aansprakelijk voor de gedragingen en tekortkomingen van Spaar Select. Niet van belang is daarbij of Spaar Select vertegenwoordiger van Dexia was of niet. Van belang is slechts of Spaar Select ten voordele van Dexia bemiddeld heeft en als clÔŽntenremisier heeft zij dat gedaan.
 
Voor zover de hierboven onder A genoemde tekortkomingen op het conto van Spaar Select zouden moeten worden bijgeschreven, neemt dat niet weg dat die aan Dexia worden toegerekend en dat Dexia daarvoor verantwoordelijk en aansprakelijk is.
Door niet te handelen overeenkomstig haar zorgplicht en tevens in strijd met haar verplichtingen die voortvloeien uit het bepaalde in de artikelen 24 en 95 van het Besluit toezicht effectenverkeer (Bte) en de artikelen 25, 28 en 33 van de Nadere regeling gedragstoezicht effectenverkeer 1999 (NR 99) heeft Dexia onrechtmatig gehandeld jegens hem.
 
Door dit onrechtmatig handelen heeft hij schade geleden. Voor zover gezegd kan worden dat die schade mede aan hem kan worden toegerekend geldt dat Dexia zo ernstig tekortgeschoten is dat die schade met de billijkheidscorrectie van artikel 6:101 Burgerlijk Wetboek (BW) tussen Dexia en hem verdeeld moet worden, waarbij in aanmerking moet worden genomen dat hij al Ä 72,377,94 aan rente en aflossing aan Dexia betaald heeft, bereid was om dit bedrag in in de AEX opgenomen aandelen te beleggen en daarmee ook om voor dit bedrag koersrisico te lopen en aldus een koersrisico te hebben gelopen overeenkomende met de daling van die index gedurende de termijn waarvoor de overeenkomst was aangegaan. Die verdeling conform de billijkheidscorrectie wordt dan bereikt door op het door Dexia te restitueren bedrag een percentage in mindering te brengen dat overeenkomst met het percentage waarmee zijn storting in de periode 10 augustus 2000 / 17 mei 2005 gedaald is.
 
Ook in dit geval is als passende schadevergoeding aan te merken vervallenverklaring van zijn restschuld aan Dexia en doet het vervallen van zijn schuld de grondslag aan de BKR registratie vervallen zodat die ongedaan gemaakt moet worden.
 
C.  De overeenkomst bevat zodanige kenmerken van kredietverlening dat de Wet op het cons urnentenkrediet (Wck) van toepassing is en die moet ambtshalve worden toegepast door de rechtbank. Dexia beschikte ten tijde van het aangaan van de overeenkomst niet over een vergunning als bedoeld in artikel 9 Wck en dat leidt, gelet op de doelstellingen van artikel 9 Wck, tot nietigheid van de overeenkomst. Daarmee ontvalt de rechtsgrond aan de prestaties die partijen op grond van de overeenkomst dien(d)en te verrichten en moet wat betaald is als onverschuldigd betaald te worden terugbetaald. Uitgangspunt daarbij is dat partijen hersteld worden in de toestand waarin zij vůůr het sluiten van de overeenkomst verkeerden. Dat weer betekent dat Dexia aan hem terugbetalen moet wat hij aan haar betaald heeft. Omdat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat de overeenkomst met terugwerkende kracht geheel ten nadele van Dexia teniet wordt gedaan, dient zijn restschuld aan Dexia te worden gehalveerd en komt ťťn helft te zijnen laste en kan op de restitutie van het door hem aan Dexia betaalde en terug te ontvangen bedrag in mindering gebracht worden.
 
De nietigheid van de overeenkomst brengt ook mee dat de registratie bij het BKR ten onrechte heeft plaatsgevonden en dus ongedaan gemaakt moet worden,
 
5.  Dexia begint haar verweer met op te merken dat het om een zogenaamd aflossingsproduct gaat waarbij de rente- en de aflossingscomponent zo zijn samengesteld dat er aan het einde van de looptijd geen restschuld kan overblijven omdat de hoofdsom volledig is afgelost. Omdat de fondsen waarin belegd wordt uitsluitend AEX-fondsen zijn acht zij het praktisch uitgesloten dat de aandelen aan het eind van de rit helemaal waardeloos zijn geworden. Er wordt uitbetaald. Hoeveel is echter nu nog onduidelijk. Dexia verbindt daaraan de conclusie dat [X] ten onrechte stelt dat hij thans met een restschuld geconfronteerd wordt. Het door hem onder 5 van de dagvaarding genoemde bedrag (Ä 19.568,83) is de restschuld per 20 september 2005 in het geval [X] ervoor gekozen had om de overeenkomsten per die datum te beŽindigen. Dat was een tijdstip waarop de oorspronkelijke aankoopsommen nog niet geheel afgelost waren. Op dat moment kan er dus een restschuld zijn. [X] was echter niet gehouden om de overeenkomsten tussentijds te beŽindigen. Voor het ontstaan van die restschuld heeft hij zelf gekozen.
 
Vervolgens voert Dexia aan dat zij geen enkele betrokkenheid heeft gehad bij het bepalen van de manier waarop [X] zijn storting op de beleggingsrekening heeft verricht en ook niet bij het bepalen waartoe die storting zou worden aangewend.
 
Zowel de waarde van de participaties in het fonds die zijn aangekocht als die van de effecten
die onder de Overeenkomsten zijn aangekocht zijn afhankelijk van de ontwikkelingen op de
effectenbeurzen. Die ontwikkelingen hebben zich tegen [X] gekeerd en dat dit kon
gebeuren wist hij, althans had hij moeten weten.
Dexia stelt voorts dat [X] geen juist beeld geeft van de financiŽle consequenties van de
overeenkomsten.
Het is op zich juist dat hij oorspronkelijk Ä 44,243,57 heeft gestort en dat hij nadien
vrijwillig de toekomstige termijnen tot en met de 60e termijn heeft voldaan met een betaling
vanÄ 28,134,37, maar dat (nagenoeg) tegelijkertijd het restant van het depot op de
beleggingsrekening na verkoop in opdracht van [X] van de onderliggende waardes ad
Ä 12,833,37 via zijn girorekening aan hem werd uitgekeerd.
Zijn nadeel bedraagt dus niet Ä 72.377,94, maar Ä 59.584,57. In dit bedrag is overigens ook
begrepen het door [X] op de beleggingsrekening geleden verlies van £ 5.130,94.
 
Ook betwist Dexia dat zij zich niet geÔnformeerd heeft over de financiŽle omstandigheden van de familie [X].
[X] heeft een acceptatieformulier ingevuld dat zij in het geding brengt. Haar zorgplicht heeft zij niet verzaakt.
 
6.  Dexia stelt dat de restschuld van [X] per 9 februari 2006 niet Ä 19.568,83 is, maar een bedrag van Ä 15,595,78.Terzake is geen eis in reconventie ingesteld.
 
7.  Met betrekking tot haar zorgplicht stelt Dexia dat er voor effectenleaseproducten in zijn algemeenheid geen verplichting op haar rustte om informatie in te winnen omtrent de potentiŽle afnemer en evenmin om meer uitdrukkelijke waarschuwingen te geven dan zij gedaan heeft. Zo dat anders zou zijn, kan in redelijkheid niet bepleit worden dat zij in deze zaak enige zorgplicht heeft geschonden omdat het om een overeenkomst gaat waarvan de lasten op voorhand vaststaat!, namelijk de gedurende de looptijd gelijkblijvende maandelijkse termijnen. Het lag niet op haar weg om na te gaan of [X] die naar redelijke verwachting zou kunnen blij venvoldoen en omdat de omvang ervan op .voorhand vaststond3 was [X] daarmee bekend. Andere onzekere gebeurtenissen dan het aan beurstransacties eigen risico van een tegenvallende opbrengst als gevolg van koersdaling waren er niet. Van een ingewikkelde financiŽle constructie is geen sprake,
Dexia leest de door [X] in de dagvaarding aan haar gemaakte verwijten - er zou alleen winst door hem behaald kunnen worden als de koersen zo ver zouden stijgen dat die de rente lasten zouden overtreffen en dat had Dexia hem moeten vertellen maar heeft Dexia niet verteld - aldus dat hij haar niet verwijt dat hij niet tegen een bepaalde financieel risico is gewaarschuwd, maar dat hij meer specifiek over zijn winstkansen geÔnformeerd had willen worden. Dat is echter een verwijt dat geen steun vindt in het geschreven of ongeschreven recht. De zorgplicht, die wordt aangenomen, strekt er toe om te voorkomen dat consumenten geconfronteerd worden met verplichtingen die zij in redelijkheid niet kunnen dragen of waarmee zij in redelijkheid geen rekening behoefden te houden. De zorgplicht brengt niet mee dat aan de consument exact verteld moet worden welke koersstijging vereist is om een overeenkomst winstgevend af te sluiten.
 
Ook echter als aangenomen zou moeten worden dat Dexia in enig opzicht enige zorgplicht geschonden zou hebben, blijft dat verwijt zonder gevolg bij gebrek aan causaal verband tussen die schending en enig door [X] geleden nadeel.
[X] zou namelijk tenminste aannemelijk moeten maken dat hij de overeenkomsten niet gesloten zou hebben als hij uitvoeriger geÔnformeerd was omtrent zijn verplichtingen alsmede het koersniveau dat bereikt zou moeten worden om de transacties winstgevend te laten zijn of als er uitvoeriger naar zijn financiŽle positie geÔnformeerd zou zijn. Zijn verplichtingen blijken immers volledig uit de overeenkomst en omtrent zijn vermogenstoestand geeft bij aan Dexia geen inzicht. Dat hij gedurende de looptijd van de overeenkomst een substantieel bedrag aan rente moest betalen was hem bekend.
 
De vordering tot ontbinding van de overeenkomst moet bovendien afgewezen worden omdat [X] niet aan Dexia verwijt bij de uitvoering ervan tekortgeschoten te zijn, maar uitsluitend in de uitvoering van haar precontractuele verplichtingen. 
  
8. Dexia betwist aansprakelijk te zijn voor de gedragingen van Spaar Select. Zij voert in dit verband allereerst aan dat die aansprakelijkheid pas relevant is als er aan Spaar Select enig rechtens relevant verwijt te maken is en zij betwist dat zulks het geval is. Zij begrijpt de - in haar ogen diffuse - stellingen van [X] aldus dat deze Spaar Select verwijt dat zij hem onjuist over de eigenschappen van de overeenkomst heeft voorgelicht. Meer dan dat Spaar Select hem bewogen zou hebben om de overeenkomst aan te gaan en hem overtuigd heeft om een (tweede) hypotheciare lening te sluiten om het daarmede vrijgekomen bedrag in een door Spaar Select bij Dexia geopend depot te storten heeft hij in zijn dagvaarding niet gesteld. Met name wat hij wel en wat hij niet van de overeenkomst begrepen heeft zegt hij daarin niet.
 
Los daarvan stelt Dexia dat het vaste lijn in de jurisprudentie is dat een effecteninstelling niet aansprakelijk is voor het optreden van de tussenpersoon. Zij haalt een veelheid van uitspraken van zowel rechtbanken als de Klachtencommissie DSI als de Geschillencommissie Bankzaken uit de jaren 2001 tot en met 2004 aan. Zij veronderstelt dat [X] zijn stelling dat zij aansprakelijk is voor de gedragingen van Spaar Select baseert op een uitspraak van de Commissie van beroep DSI van 27 januari 20051 waarin met die rechtspraak gebroken wordt en merkt op dat die uitspraak door de Commissie conform het reglement DSI is gegeven als goede mannen naar billijkheid en niet naar de regelen des rechts alsmede dat die uitspraak geen navolging verdient,
 
Dexia licht dit als volgt toe. De Commissie stelt dat zij aansluiting zoekt bij 6:76 van het Burgerlijk Wetboek (BW) en erkent daarmee dat deze bepaling niet rechtstreeks van toepassing is. 6:76 BW geeft een risico aansprakelijkheid en een bepaling die een dergelijke aansprakelijkheid vestigt kan niet analoog worden toegepast. Risico aansprakelijkheid dient direct uit de wet voort te vloeien en kan niet door de rechter worden gecreŽerd. Bovendien was er op het moment dat Spaar Select een rol speelde nog geen. sprake van een overeenkomst tussen [X] en Dexia en kon Spaar Select dus ook niet voor de uitvoering daarvan ingeschakeld worden.
 
________________  
1 JOR 2005/67 
 
Een eventuele precontractuele verplichting is geen verbintenis en een eventuele verplichting tot naleving daarvan evenmin.
Ook kwalificeert de relatie tassen een cliŽntenremisier en een effecteninstelling niet als een overeenkomst van opdracht. De remisier is een tussenpersoon die contacten met meerdere aanbieders van financiŽle producten onderhoudt en kan zelf kiezen welk product hij aan zijn klant adviseert en verplicht zich tegenover de effecteninstelling tot geen enkele prestatie. Het bestempelen van een cliŽntenremisier als hulppersoon van een aanbieder past ook niet bij diens zelfstandige verantwoordelijkheid die spreekt uit artikel 12 lid 2 van de Vrijstellingsregeling Wet toezicht effectenverkeer (Wte) 1995 betreffende de naleving van de regels van artikel 24 Bte 1995, Dexia verwijst in dit verband ook naar de (op 1 januari 2006 inwerking getreden) Wet financiŽle dienstverlening (Wfd) waarin de wetgever er in de artikelen 10 juncto 12 uitdrukkelijk voor kiest om de aanbieder slechts verantwoordelijk voor de tussenpersoon - waaronder ingevolge artikel 1 van die wet begrepen de cliŽntenremisier - te doen zijn als die aanbieder er uitdrukkelijk voor kiest om die aansprakelijkheid te aanvaarden. Haar conclusie is dat de beslissing van de Commissie niet strookt met de wil van de wetgever.
Ook bestempelt zij het oordeel van de Commissie dat het enkele feit dat het Optreden van de tussenpersoon ten voordele van de aanbieder zou strekken als onjuist. Een zovergaande aansprakelijkheid ligt in 6:76 BW niet besloten en bovendien is de remisier adviseur van de belegger en werkt met name in diens voordeel. Tussenkomst van Spaar Select zou ook helemaal niet nodig geweest zijn. [X] had ook rechtstreeks met Dexia kunnen handelen. De taak van de remisier Kgt nu juist op het gebied van advies aan zijn cliŽnt. Dexia kan niet verantwoordelijk gehouden worden voor advisering waarbij zij niet betrokken is geweest.
 
9.  Anders dan [X] is Dexia van mening dat de Wck om twee redenen niet van toepassing is. Ten eerste niet omdat overeenkomsten van effectenlease niet onder de twee vormen van krediettransacties die in de Wck gedefinieerd worden vallen (geldkrediet en goederenkrediet) en als dat al anders zou zijn, de uitzonderingsregel van artikel 4, lid 1 onder h van de Wck van toepassing is, ook in geval Van richtlijn2 conforme interpretatie van de Wck omdat de mogelijkheid tot richtlijnconforme interpretatie niet zover gaat dat de Wck aldus geÔnterpreteerd kan worden dat overeenkomsten van aandelen lease daaronder vallen. Zou dit anders zijn en zou de overeenkomst nietig zijn ingevolge de Wck brengt dat mee dat [X] het geleende geld terug moet betalen. Dexia verwijst ook naar het antwoord van de minister van FinanciŽn d.d. 6 juli 1998 op kamervragen, waarin hij met zoveel woorden zegt: Ik acht dan ook geen reden aanwezig om de effectenlease onder Wck te brengen temeer daar de Wte 1995 van toepassing is. Ook verwijst zij naar de kamerstukken3 met betrekking tot de totstandkoming van de Wfd waarbij een wijziging van het begrippenapparaat van de Wck nodig werd geacht om effectenlease onder de Wfd te brengen. Aan artikel 1 sub k is aan de
woorden..... van een roerende zaak toegevoegd of een effect.
De omstandigheid dat de Wck een wet met een formele strekking is en overtreding van bepalingen daarvan zelfs strafbaar is gesteld, verzet zich er tegen om aan deze wet een andere betekenis toe te kennen dan uit de tekst ervan voortvloeit. Bij dupliek in conventie voert zij daarnaast nog aan dat de Wck niet van toepassing is omdat die ten tijde van het afsluiten van de overeenkomst niet gold voor kredieten die een bedrag van f, 50.000,00 te boven ging. Als er al sprake was van een krediet in de zin van de Wck ging het om een bedrag van f. 187,546,43 (in hoofdsom).
 
______________________  
2 Richtlijn 87/102/EEG, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 98/7/EEG
3 Mvt Wfd, {Bijl. TK 29 507 (2003-2004), nr. 3,pag. 71} 
 
10. Met betrekking tot de Richtlijn stelt Dexia voorop dat [X] geen direct beroep daarop toekomt, maar dat de nationale rechter wel zoveel mogelijk gehouden is om het nationale recht richtlij nconform uit te leggen, doch dit laatste zijn begrenzing vindt in de algemene rechtsbeginselen die deel uitmaken van het gemeenschapsrecht en met name in het rechtszekerheidsbeginsel en het verbod van terugwerkende kracht. Zij merkt verder op dat de Richtlijn de kredietovereenkomst definieert als een overeenkomst waarbij de kredietgever aan de consument in de vorm van uitstel van betaling, van een lening of van een soortgelijke fÔnancieringsregeling krediet verleent of toezegt. Dat is hier allemaal niet aan. de orde. Van uitstel van betaling is sprake als er pas enige tijd na de levering betaald behoeft te worden. Hier gaat het om een overeenkomst op grond waarvan pas op termijn betaald en geleverd moet worden. Dat is iets heel anders en de omstandigheid dat in de tussenliggende periode rente betaald moet worden maakt dat niet anders.
 
De conclusie van Dexia is dat een uitleg van de Wck waarbij aan de definitiebepalingen van die wet voorbijgegaan wordt zondermeer strijdig met het rechtszekerheidbeginsel is. De Wck is niet van toepassing op effectenlease en zeker tegen de achtergrond van de totstandkomingsgeschiedenis van de Wck, de wetsystematiek en het oordeel van de Europese Commissie behoefde zij er dan ook geen rekening mee te houden dat de Wck wel op effectenlease van toepassing zou worden geacht.
Kennelijk subsidiair voert Dexia nog aan dat richtlijnconforme interpretatie tot gevolg moet hebben dat de gehele Wck op effectenlease van toepassing zou worden. De Wck bevat namelijk een groot aantal bepalingen die niet in de Richtlijn voorkomen en het kan niet zo zijn dat een richtlijnconforme interpretatie tot gevolg heeft dat op effectenlease bepalingen van toepassing worden die de Richtlijn helemaal niet kent. Die richtlijnconforme interpretatie heeft immers slechts betrekking op de materiŽle normen waarin een richtlijn voorziet. Een andere uitleg zou tot gevolg hebben dat op effectenlease bepalingen uit de Wck van toepassing worden terwijl geen enkele wetgever dat gewild heeft. De Nederlandse niet omdat die niet gewild heeft dat de Wck toepassing zou vinden op effectenlease en de communautaire niet omdat die de betreffende bepalingen niet eens kende. Enige toepassing van de Wck op basis van de Richtlijn dient derhalve beperkt te blijven tot die bepalingen in de Wck die tevens in de Richtlijn voorkomen. De vergunningplicht valt daar buiten. De Richtlijn staat toe dat houders van een bankvergunning van het vergunningsvereiste worden vrijgesteld. Dexia heeft een bankvergunning zodat niet gesteld kan worden dat de mogelijkheid van Dexia om zonder vergunning effectenlease-overeenkomsten aan te gaan in strijd zou zijn met de Richtlijn. Aan het niet beschikken door Dexia van een vergunning ingevolge de Wck op liet moment dat zij met [X] contracteerde dient derhalve voorbijgegaan te worden. 
  
11. Ook al zou aan Dexia enig verwijt gemaakt kunnen worden en ook al zou er causaal verband tussen het door [X] gepretendeerde nadeel en dat verwijt bestaan, behoort dat nadee] toch grotendeels voor rekening van [X] te komen alsmede het gevolg van aan hem toe te rekenen omstandigheden.
Hij heeft immers gecontracteerd zonder de gevolgen van de overeenkomst te overzien en zonder zich af te vragen of die overeenkomst voldoende bij zijn financiŽle wensen en mogelijkheden aansloot. Daarmee heeft hij roekeloos gehandeld en dat nadeel in overwegende mate aan zichzelf te wijten.
 
12. Tot slot stelt Dexia dat haar niet duidelijk is op welke bijkomende schade [X] doelt en dat, voor zover die gerelateerd zou zijn aan het afsluiten van de hypothecaire geldlening, zij daar geen bemoeienis mee heeft gehad zodat zij niet vermag in te zien hoe zij daarvoor aansprakelijk zou kannen zijn alsmede dat -voor zover zij dat kan nagaan- er geen A-codering op naam van [X] bij het BKR geregistreerd staat en dat zij hem in elk geval niet als zodanig heeft aangemeld.
 
13. Kennelijk naar aanleiding van het onder 8 hierboven weergegeven verweer van Dexia stelt [X] bij repliek onder (1) dat hij voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst telefonisch benaderd is door Patrick Ritpert van Spaar Select en hij is ingegaan op diens aanbod, om langs te komen om iets leuks met de meerwaarde van zijn -woonhuis te doen. Deze constateerde dat [X] weinig hypotheek, dus overwaarde, op zijn huis had en stelde voor een bedrag aan hypotheek op ie nemen van f 100.000,-, en dat te beleggen in een AEXPlus Effect Certificaat met gegarandeerde herbelegging van de winst. Rupert toonde hierbij voorbeelden en grafieken van vergelijkbare investeringen.
 
[X] verwijt Dexia en in haar kielzog Spaar Select:
a. dat hij niet gewezen is op het feit dat hij een lening aanging op onereuze condities;
b. dat hem niet is voorgehouden dat hij een dubbel beleggingsrisico liep door het aangaan van de Overwaarde Effect Maandbetaling met Herbelegging en de beleggingsrekening.
c. dat hem niet op begrijpelijke wijze is uitgelegd dat er een verschil was tussen de Overwaarde Effect Maandbetaling met Herbelegging en de beleggingsrekening;
d. dat hem niet is voorgelegd dat bij beŽindiging van de overeenkomst na 60 maanden met restschuld kon worden opgezadeld.
e. dat hem producten zijn aangeboden, die in het geheel niet pasten bij zijn kenbaar gemaakte doelstelling van het opbouwen van kapitaal c.q. het vormen van een oudedagsvoorziening in het kader van zijn prepensioen op zijn 59e jaar. Dat kapitaal, bestaande uit de overwaarde in zijn woning, werd ten onrechte op advies van Spaar Select gebeel teniet gedaan;
f. dat hem niet in duidelijke bewoordingen is gezegd dat hij alleen bij een absurde stijging van de aandelenkoersen profijt van deze producten zou kunnen hebben.
 
Over zijn persoonlijke omstandigheden zegt [X] dat hij geboren is in 1946 en technisch onderwijs heeft genoten. Zijn vrouw heeft destijds de huishoudschool doorlopen. [X] heeft een netto-maandloon van Ä 1.400,-- als technicus en zijn vrouw een netto­maandloon van iets meer dan Ä 1,400,-- in de verpleging. [X] bewoont een eigen woning die destijds gekocht Ôs voor Ä 39.000,--
 
14. [X] erkent dat zijn restschuld anders is uitgevallen dan het bedrag waarvan hij in
de dagvaarding was uitgegaan.
Allereerst heeft hij inderdaad geen rekening gehouden met de teruggave van Ä 12.833,57 per
15 januari 2002.
Voorts blijkt uit de afrekening van 9 februari 2006 dat daarin ten onrechte de post
"achterstallige posten van contract [nummer] ad Ä 5,445,36" is opgenomen. Vast staat
volgens hem dat hij de overeenkomsten heeft volgestort voor wat betreft de 60 maanden en
dat die overeenkomsten hem de bevoegdheid geven om dat boeteloos te beŽindigen na 60 
maanden. Bij brief van 17 mei 2005 heeft hij aan Dexia kenbaar doen maken, dat hij de
overeenkomst buitengerechtelijk beŽindigde zodat Dexia niet meer bevoegd was om
achterstallige (boete)sommen in rekening te brengen na afloop van die 60 maanden, zodat
die posten uit de emdairekening geŽcarteerd dienen te worden.
Dan wordt de restschuld uit de overeenkomst: niet Ä 15.595,78 maar Ä 10,150,42.
De uiteindelijke subsidiaire vordering van [X] in petitum XI luidt:
restschuld Ä 10,150,42 : 2 = Ä 5.075,21 minus Ä 59.584,57 = Ä 54.509,36
Hij wijzigt zijn subsidiaire vordering aldus en vermeerdert die met een verklaring voor recht
dat zijn restschuld Ä 10.150,42 bedraagt.
Bij afzonderlijke akte breidt [X] de basis van zijn vordering uit met een beroep op
dwaling.
 
15. Bij conclusie van dupliek benadrukt Dexia nogmaals dat [X] in zijn vorderingen niet de beleggingsrekening maar alleen de aandelenlease-overeenkomst heeft betrokken en dat met het door hem op die rekening geleden verlies van Ä 5.130,94 in de vordering geen rekening kan worden gehouden,
Dexia wijst er voorts op dat Rupert destijds heeft geadviseerd de helft van de overwaarde -dus f 100.000,-- middels een 2de hypotheek op te nemen en per saldo [X] een bedrag van f 150,000,ó op die wijze heeft opgenomen. Verder heeft [X] zelf aangegeven reeds eerder een aandelenlease-contract met AMEV te hebben gesloten en mitsdien op de hoogte moet zijn (geweest) van de ins en outs van dit soort contracten. Dexia verzet zich tegen het door [X] verder niet-onderbouwde beroep op dwaling en maakt bezwaar tegen de wijze en omvang waarop door [X] wettelijke rente wordt geclaimd.
 
De beoordeling
 
16. Wat er van de andere verweren van Dexia ook zij, het verweer dat de Wck niet van toepassing is snijdt hout. De hoofdsom van de overeenkomsten beliep een bedrag dat de maximale hoogte van het bedrag, wil de Wck van toepassing zijn, te boven ging, namelijk meer dan het op 10 augustus 2000 geldende maximum van f. 50.000,00,
De omstandigheid dat Dexia ten tijde van het aangaan van de overeenkomst met [X] geen Wck-vergunmng had is derhalve voor deze zaak niet van belang.
 
17. De onderdelen V, X en XIII van de vordering die zien op het opdragen aan het BKR om de A-notering op naam van [X] ongedaan te maken dienen afgewezen te worden. Dexia heeft bij conclusie van antwoord betwist dat er een A-notering op de naam van [X] gesteld is en gesteld dat zij hem in elk geval niet als zodanig heeft aangemeld. [X], die de pretense aanmelding bij dagvaarding al niet met stukken onderbouwd had, is bij repliek niet meer op dat onderdeel van zijn vorderingen teruggekomen.
 
18. Met betrekking tot de gedragingen Van Spaar Select en de aansprakelijkheid van Spaar Select voor de schade van [X] overweegt de rechtbank het volgende:
 
a. Spaar Select is een zogenaamde cliŽntenremisier en is als zodanig weliswaar aan te merken als een effectenbemÔddelaar als bedoeld in artikel 1 sub b Wte, maar is op grond van artikel 12 van het Vrij stellingsbes luit onder bepaalde voorwaarden vrijgesteld van de vergunningplicht. De belangrijkste van die voorwaarden is dat zij haar activiteiten beperkt tot het aanbrengen van klanten bij de in dat artikel genoemde instellingen. 
 
b. Dat Dexia een instelling als bedoeld in artikel 12 van. het Vrijstellingsbesluit is, staat niet ter discussie. Nagegaan moet derhalve slechts worden of Spaar Select zich beperkt heeft tot het aanbrengen van [X] als klant bij Dexia of dat Spaar Select verdere, voor een cliŽntenremisier ontoelaatbare bemoeienis met de zaak gehad heeft. Daarvoor is het nodig om vast te stellen wat er onder aanbrengen wůrdt verstaan.
 
c. Een wettelijke definitie van het begrip aanbrengen in het kader van de Wte en de daarop gegronde regelgeving bestaat niet. Wel wordt er op haar website (www.afm.nl) een uiteenzetting van het begrip gegeven door de Autoriteit FinanciŽle Markten (AFM), Daar is, voor zover hier van belangs te lezen: CliŽntenremisiers mogen alleen cliŽnten aanbrengen bij effecteninstellingen die een vergunning hebben van de AFM. CliŽntenremisiers mogen bijvoorbeeld geen vermogensbeheer verrichten, orders van cliŽnten doorgeven of geld van cliŽnten onder zich houden. Daarnaast mogen zij geen cliŽnten aanbrengen bij andere cliŽntenremisiers. CliŽntenremisiers mogen wel cliŽnten uitleggen wat een aandeel of een obligatie is. Echter zij mogen niet een specifiek aandeel, obligatie, effectenleaseproduct etc. beroeps- of bedrijfsmatig adviseren.
 
d. Uitgaande van deze uitleg - en de rechtbank gaat bij gebrek aan een andere gezaghebbende uitleg van deze uitleg, die zij ook onderschrijft, uit - was het aan Spaar Select toegestaan om [X] te informeren mits die informatie beperkt was tot kenmerken van beleggingscate goden en om hem door te verwijzen naar Dexia, maar niet om [X] te adviseren.
 
e. Een andere voorwaarde is dat de cliŽntenremisier zich houdt aan enkele specifieke gedragsregels die voortvloeien uit het Bte en dan hoofdzakelijk uit artikel 24 daarvan en uit de KR, in dit geval de NR 99.4 Dat zijn, voor zover in deze specifieke zaak van belang, dat hij handelt m het belang van de cliŽnt en de adequate functionering van de effectenmarkten, in het belang van de cliŽnt kennis neemt van diens financiŽle positie, ervaring en beleggingsdoelstelling voor zover dat redelijkerwijs van belang is met het oog op het verrichten van zijn diensten, de cliŽnt de gegevens en bescheiden verstrekt die nodig zijn voor de beoordeling van de door hem aangeboden diensten en de effecten waarop die diensten betrekking hebben en een verbod op het zogenaamde "cold calling" i.e. een verbod om hen die nog geen cliŽnt zijn telefonisch of persoonlijk te benaderen anders dan in het geval de betrokkenen daar vooraf schriftelijk dan wel telefonisch mee heeft ingestemd dan wel in het contact slechts wordt aangeboden om schriftelijke of elektronische informatie te verschaffen.
 
f. Op grond van de op dit punt ongenoegzaam weersproken gebleven stellingen van [X] moet worden aangenomen dat Spaar Select het cold calling verbod heeft overtreden en zich niet, althans volstrekt onvoldoende, verdiept heeft in de beleggingsdoelstellingen van [X], diens financiŽle positie, beleggingsdoelsteiling(en) en beleggingservaring en aldus ook niet in diens belang gehandeld heeft.

g. Met betrekking tot het totstandkomen van het contact met Spaar Select is door [X] immers onweersproken gesteld, dat hij door Spaar Select ongevraagd telefonisch is benaderd omtrent de overwaarde in zijn huis en hem vervolgens een beleggingsconstructie is gepresenteerd en geadviseerd waarmede het vermogen snel kon worden vergroot.
  
________________________
4 Het gaat hier om de NR 1999 en derhalve de tekst van vůůr de wijziging van september 2001 
  
Dat is een ander eerste contact dan op grond van een schriftelijke of elektronische uitnodiging ofwel instemming met een afspraak zijdens [X], dan wel een contact naar aanleiding van het verschaffen van schriftelijke of elektronische informatie aan [X].
 
h. Met betrekking tot hetgeen verricht is door Spaar Select om zich een beeld te vormen van [X], diens financiŽle positie, beleggingsdoelstellingen en beleggingservaring, is door [X], naast hetgeen reeds onder g hierboven is weergegeven, onweersproken gesteld dat hij, [X], aan de medewerker van Spaar Select naar aanleiding van diens vragen verteld heeft dat zijn woonhuis slechts in beperkte mate hypothecair belast was en de medewerker van Spaar Select hem vervolgens heeft geadviseerd tot het aangaan van een hypothecaire lening van f 100.000,-, waarvan hij de opbrengst voor een ťťnmalige storting bij LabouchŤre heeft aangewend waarmee aandelen zouden worden aangetrokken met een gegarandeerd rendement na een looptijd van 60 maanden. Schriftelijke productinformatie, van Spaar Select zegt hij niet gekregen te hebben en naar aanleiding van kritische vragen bij het tekenen van de overeenkomst werd verwezen naar de looptijd van 60 maanden, waarna de overwaarde in de woning zou worden "teruggestopt", dat hem nooit duidelijk is geweest dat hij een lening heeft aangegaan, dat hij daar niet op gewezen is, dat hij dat uit de tekst van de overeenkomst(en) niet heeft kunnen opmaken, dat over een maandbedrag, leasen, koersdaling en over een restschuld nooit gesproken is, dat ook nooit aan de orde is geweest dat hij alles kon kwijtraken, dat na vijfjaar zijn inleg met garantie verdubbeld zou zijn, dat hij nooit een depotrekening heeft geopend en van participaties niets weet.
 
i. Deze onder h weergegeven stellingen van [X] zijn weliswaar, naar uit de overgelegde producties en dan met name de overeenkomst Overwaarde Effect Maandbetaling met Herbelegging en het aanvraagformulier depot aandelenlease moet worden afgeleid, niet allemaal juist maar niettemin kan er de conclusie uit getrokken worden dat [X] niet begrepen heeft wat hem is voorgebonden alsmede dat ook de voorlichting tekortgeschoten is.
 
Onjuist is immers dat er niet over leasen gesproken is want de door [X] ondertekende overeenkomst is een lease-overeenkomst, evenals dat [X] niet uit de overeenkomst had kunnen opmaken dat er sprake van een lening was7 want er is immers sprake van rente in de overeenkomst, dat over een maandbedrag niet gesproken is3 want dat maandbedrag is in de overeenkomst vermeld en dat hij nooit een depotrekening heeft geopend want er ligt een door hem ondertekend aanvraagformulier voor die rekening en bovendien heeft hij daarover nog een op S augustus 2000 gedateerde brief van LabouchŤre gekregen.
 
Dat de voorlichting tekortgeschoten is blijkt genoegzaam uit het feit dat Spaar Select, naar onweersproken gesteld is, in de vooraf mondelinge aan [X] verstrekte informatie er kennelijk geen aandacht aan het break-evenrendement geschonken is en de omstandigheid dat [X], die geen/ onvoldoende beleggingservaring had, van de hele opzet kennelijk niets begrepen heeft zoals uit zijn persoonlijke statements die bij de stukken zijn gevoegd blijkt en gezien zijn opleidingsniveau (technisch onderwijs) en dat van zijn vrouw (huishoudschool) ook niet verwonderlijk is. Dat er voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst concreet gewezen is op de mogelijkheid van verlies en op de aan een depotconstructie verbonden risico's is gesteld noch gebleken. In ieder geval blijkt daarvan niets uit de door [X] overgelegde stukken van Spaar Select (productie 11 CvD) of het door Dexia overgelegde Acceptatie Formulier LabouchŤre Effectenlease (productie 2 CvA).
 
Ook moeten er, zeker gelet op de beleggingsdoelstelling van de ten tijde van het afsluiten van de overeenkomst 44-jarige [X], te weten aanvulling van zijn oudedagsvoorziening, 
c,q, diens prepensioen, vraagtekens geplaatst worden bij het vervangen -van de misschien niet
spectaculaire maar toch veilige overwaarde in de woning door een als gevolg van
koersontwikkelingen onzekere opbrengst over 20 jaar van beursfondsen en/of derivaten
daarvan.
Niet is gebleken dat daarover door Spaar Select (hardop, in het bijzijn van [X]) is
nagedacht.
 
j. Uit een overgelegde productie, het aanvraagformulier depot aandelenlease van 1 augustus 2000 van Spaar Select dat voorafgegaan is aan de overeenkomst Overwaarde Effect Maandbetalmg met Herbelegging van 10 augustus 2000 blijkt dat er toen al een keuze is gemaakt voor deze herbeleggingsconstructie.
Op dat formulier afkomstig van Spaar Select met de naam van haar adviseur Rupert en de handtekening van [X] en diens echtgenote, is namelijk vermeld dat [X] uit de zes daarop genoemde constructies gekozen heeft voor Overwaarde Effect met Herbelegging, voor een maandbedrag van f, 2,000,- en een gewenste storting van f 97.500,-. De rechtbank leidt ook daaruit en uit het feit dat er geen daaraan voorafgaande correspondentie tussen [X] en LabouchŤre is overgelegd, af dat Spaar Select degene is die geadviseerd heeft over de wijze van beleggen namelijk in welk "Effect" van LabouchŤre de maandelijkse storting uit het depot diende plaats te vinden en tot welk bedrag. Dat levert een handelen in strijd met de Vrijstellingsregeling op, immers is meer dan aanbrengen en is als beroeps- of bedrijfsmatig adviseren aan te merken.
 
k. De conclusie tot zover is dat Spaar Select in haar relatie tot [X] niet alleen onrechtmatig gehandeld heeft door te handelen in strijd met de voorschriften van de Vrijstellingsregeling en daarmee in strijd met artikel 7 Wte, maar zich ook niťt gedragen heeft als een goed opdrachtnemer overeenkomstig de bepalingen van titel 7 :7 BW, immers niet gehandeld heeft als een redelijk handelend bekwaam vakgenoot dient te handelen, hetgeen, naast een contractuele tekortkoming ook weer als onrechtmatig handelen is aan te merken. Spaar Select is daarmee aansprakelijk voor de door [X] als gevolg van haar onrechtmatig handelen opgekomen schade. 
  
19. Daarmee komt de rechtbank toe aan de aansprakelijkheid van Dexia, zowel voor zover die een gevolg is van haar eigen gedragingen als op grond van het bepaalde in artikel 6:76 BW voor gedragingen van Spaar Select. Dienaangaande wordt het volgende overwogen;
 
a. De rechtbank stelt voorop dat tussenpersonen - en dus ook cliŽntenremisiers - een belangrijke instrument voor financiŽle instellingen zijn om hun producten in de marlet te (kunnen) zetten. Dat legt op de instelling die van de diensten van een cliŽntenremisier gebruik maakt en hem doorgaans - zoals dat ook in dit geval kennelijk is gebeurd nŁ op dit punt niets anders is gesteld of gebleken - ook middels de toekenning van provisie betaalt, een grote verantwoordelijkheid met betrekking tot de selectie van de tussenpersoon van wie hij cliŽnten en opdrachten accepteert.
 
b. Een en ander blijkt ook uit het bepaalde in artikel 41 NE. 99 dat de effecteninstellfng onder andere gebiedt om zich met betrekking tot de onder i, ii en iii van dat artikel genoemde effecteninstellingen te onthouden van een aantal zaken waaronder het verrichten van-effectentransacties voor deze instellingen. Spaar Select zou, indien zij zich aan de voor haar' geldende regels had gehouden weliswaar niet tot ťťn van die categorieŽn behoord hebben, 
maar nu zij zich niet aan die regels gehouden heeft behoort zij daar wel toe en is zij met name aan te merken als een effecteninstelling die niet beschikt over een vergunning als bedoeld in artikel 7, eerste lid Wte (categorie i).
 
c. De vraag is nu of Dexia voldoende zorgvuldigheid heeft betracht bij het aanvaarden van [X] als klant, c.q. het contracteren met [X] op basis van wat door Spaar Select aan haar omtrent [X] en hetgeen de inhoud van de door [X] gewenste overeenkomst(en) met haar geweest zou zijn is medegedeeld en die vraag beantwoordt de rechtbank ontkennend. Het acceptatiefonnulier d,d. 1 augustus 2000 met bijbehorende salarisstroken, waarop Dexia zich beroept geeft weliswaar enige informatie omtrent de financiŽle positie van [X], maar niet(s) omtrent diens beleggingservaring of beleggingsdoelstelling.
 
Op het door Dexia overgelegde van Spaar Select afkomstige aanvraagformulier depot aandelenlease, eveneens d.d, .1 augustus 20007 in de tijd voorafgaand aan de overeenkomst Overwaarde Effect Maandbetaling met Herbelegging en tevens het eerste schriftelijke contact tussen [X] en Dexia, is keuze gemaakt voor Overwaarde Effect met Herbelegging en een maandelijkse storting van f. 2.000,-- zomede een gewenste storting van f97,500,--. Daaraan kan alleen verboden advisering door de medewerker van Spaar Select, die beide formulieren heeft ingevuld, een ervan ondertekend en beiden van haar adviseursnummer (0594) voorzien heeft, ten grondslag gelegen hebben. Dexia had dat kunnen en moeten onderkennen en zich van contracteren met [X] op basis van die adviezen moeten onthouden. Door dat na te laten en aldus te handelen in strijd met artikel 4] NR 99 is de overeenkomst tussen [X] en Dexia nietig, immers ligt aan artikel 41 NR 99 dezelfde gedachte ten grondslag als aan artikel 7 Wte, namelijk een adequate werking van de financiŽle markten en de positie van de belegger. Daarnaast heeft Dexia ook onrechtmatig jegens [X] gehandeld en is zij daardoor ook aansprakelijk voor de door [X] als gevolg van het complex van onrechtmatige handelingen geleden schade.
 
d. Los van bovenstaande kan tevens geconcludeerd worden dat Dexia door aldus te handelen - en naar mag worden aangenomen aan Spaar Select provisie te betalen - gebruik heeft gemaakt van de hulp van Spaar Select bij het tot stand brengen van de overeenkomst met [X] en daarmee tevens voor de gedragingen van Spaar Select aansprakelijk is. De vordering, voor zover toewijsbaar is derhalve ook tegen Dexia toewijsbaar.
 
20. Met betrekking tot die toewijsbaarheid wordt overwogen dat de overeenkomst Overwaarde Effect Maandbetaling met Herbelegging nietig is en dat de rechtbank op grond daarvan met betrekking tot deze overeenkomst niet aan de primaire vordering van [X] toekomt. Een nietige overeenkomst kan nu eenmaal niet ontbonden worden. De onderdelen I tot en met IV van het petitum van [X] moeten derhalve worden afgewezen. Eenzelfde redenering geldt ten aanzien van het later gedane, maar overigens niet onderbouwde beroep op dwaling.
 
21. Met betrekking tot de subsidiaire vordering ligt het anders.
Gelet op de conclusies dat de overeenkomst Overwaarde Effect Maandbetaling nietig is, is het gevolg daarvan dat de rechtsgrond(en) die ten grondslag lag(en) aan de wederzijds verrichte prestaties met terugwerkende kracht daaraan is (zijn) ontvallen. Bťide partijen dienen financieel hersteld te worden in de toestand waarin zij zich ten tijde van het sluiten van de overeenkomst bevonden. Dat betekent dat de aandelen/participaties voor rekening van 
Dexia blijven, Dexia in beginsel niets meer te vorderen heeft van [X] en hetgeen door [X] aan haar betaald is in beginsel als onverschuldigd aan hem terug moet betalen. De onderdelen VI, VII en VIII van de vordering van [X] zijn derhalve in principe toewijsbaar,
 
22. Met betrekking tot onderdeel VII wordt daarbij overwogen dat het zoals door [X] zelf reeds in zijn dagvaarding onder ogen gezien en onder XI meer-subsidiair geformuleerd, naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat de overeenkomst met terugwerkende kracht geheel ten nadele van Dexia teniet gedaan wordt omdat aannemelijk is dat de nietigheid van de overeenkomst niet door hem zou zijn ingeroepen als de waarde van de aandelen gestegen was. De rechtbank vindtdaarin aanleiding om op de voet van het bepaalde in artikel 6:278, lid 2 BW te bepalen dat de helft van de restschuld voor rekening van [X] komt.
Daarbij volgt de rechtbank het betoog van [X] dat de overeenkomsten na 60 maanden
beŽindigd zijn en in de zin van de conclusie van repliek onder (5) de restschuld van [X]
bedraagt Ä10.150,42.
Dexia stelt terecht dat nu de beleggingsrekening niet in de vorderingen van [X] is
betrokken, met het daarop door hem geleden verlies ad Ä 5,130,94 geen rekening gehouden
behoeft te worden.
Toewijsbaar zijn derhalve het door [X] onder de aandelenlease-overeenkomst betaalde
verminderd met de terugstorting d.d.15 januari 2002 respectievelijk de helft van de
restschuld.
Toegewezen wordt derhalve een bedrag van Ä 54.469,16.
(Ä 72.377,94 - ((Ä 12.833,57 + (Ä 10.150,42 : 2 =)Ä 5.075,21)) = Ä 54.469,16).
De wettelijke rente is in principe toewijsbaar vanaf de datum waarop [X] de
betreffende betalingen in het kader van (de termijnen van) de aandelenovereenkomst aan
Dexia heeft gedaan.
Zulks is door [X] niet gevorderd, mitsdien zal de rechtbank aanhouden 1 juli 2005, de
datum van uitgebrachte sommatie zijdens [X] aan Dexia,
 
23. Door [X] wordt tevens gevorderd wat hij als bijkomende schade aanmerkt en waarmee hij blijkens zijn toelichting bedoeld zaken als de kosten die hij heeft moeten maken om de hypotheek af te sluiten waaronder de notariskosten. De rechtbank ziet echter geen rechtsgrond waarop dit onderdeel van de vordering toewijsbaar is.
 
24. Door Dexia is nog een beroep op eigen schuld van [X] gedaan. De rechtbank onderschrijft de stelling van Dexia dat de schade mede aan [X] moet worden toegerekend, immers heeft hij zich zonder enige beleggingservarrng, zonder voldoende schriftelijke informatie vooraf en zonder voldoende onderzoek naar het aangeboden product te hebben gedaan in een voor hem duister avontuur gestort en heeft hij daarbij (in elk geval een deel van) zijn oudedagsvoorziening/aanvulling van zijn prepensioen in de waagschaal gesteld. 
  
25. Toch verbindt de rechtbank daar niet de door Dexia gewenste consequenties aan. Dexia is zo ernstig tekortgeschoten in haar de jegens [X] betamende zorg dat de rechtbank daarin aanleiding vindt om de schade met toepassing van de billijkheidscoirectie van artikel 6:101, eerste lid BW over de partijen te verdelen als onder 22 hierboven overwogen5
  
_________________________
5 Commissie van Beroep DSI27-01-2005 
  
26. Hetgeen partijen verder verdeeld houdt, behoeft gelet op bovenstaande geen bespreking,
 
27. Als de ten principale in het ongelijk gestelde partij dient Dexia de kosten van het geding te dragen.
 

RECHTDOENDE
 

I.   Verklaart voor recht dat de tussen partijen gesloten overeenkomst Overwaarde Effect Maandbetaling met Herbelegging met nummer [nummer] nietig is respectievelijk de daaruit voortvloeiende restschuld van [X] een bedrag van Ä 10.150,42 (tienduizend-ťťnhonderd vijftig euro tweeŽnveertig cent) bedraagt.
 
II.  Veroordeelt Dexia. om aan [X] te betalen een bedrag van Ä 54.469,16 (vierenvijftigduizendvierhonderdennegenenzestÔg euro en zestien cent) vermeerderd met de wettelijke rente hierover van 1 juli 2005 tot de dag van betaling.
 
III. Veroordeelt Dexia in de kosten van het geding, tot aan deze uitspraak aan de zijde van [X] begroot op Ä 1,661,93 aan verschotten en Ä 1.788,00 wegens het salaris van zijn procureur,
 
IV.  Verklaart de onderdelen II en III van het dictum van dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
 
V.   Wijst af het meer of anders gevorderde. 
 
  
Dit vonnis is gewezen, te Almelo door mr. Van der Veer en, in tegenwoordigheid van de griffier, uitgesproken in het openbaar op 4 oktober 2006.

Ingescant en bewerkt naar HTML Copyright (C) Stichting PAL